عشق در سه کلمه

نمي خوام بگم قدر 1 دنيا دوست دارم چون دنيا 1روز تموم مي شه

نمي خوام بگم سياهي چشات مثل شب پر ستاره است چون شب هم

بالاخره تموم مي شه

نمي خوام بگم دوست دارم چون دوست ندارم بلكه عاشقتم

 بهاي عشق چيست بجز عشق ؟

اگرانسانها بدانند فرصت باهم بودنشان چقدر محدود است محبتشان

نسبت به يکديگر نامحدود مي شود.

هميشه هر چيزي را که دوست داري به دست نمي آوريم پس بياييد

آنچه را که به دست مي آوريم دوست بداريم.

عشق همانند مغناطيسي است که ما را به مبدا خود جذب مي کند.

 آنان که از خود عشق ساطع مي کنند با عشق زندگي مي کنند و

 با عشق نيز نفس مي کشند ، ديگران را به سمت خود مي کشانند.

عاشق هر که هستيد ، با وفاداري به او عشق بورزيد.

 تنها با عشق ميان دلهاي شماست که عشق ميان شما عمق و استحکام

 واقعي خود را نشان خواهد داد.

 شب براي چيدن ستاره هاي قلبت خواهم آمد .بيدار باش من با سبدي پر از بوسه مي آيم و آن را قبل از چيدن روي گونه هايت ميکارم تا بداني اي خوبم دوستت دارم

 به من ميگفت : آنقدر دوست دارم که اگر بگويي بمير مي ميرم . . . . . . . باورم نمي شد . . . . فقط براي يک امتحان ساده به او گفتم بمير . . . ! سالهاست که در تنهايي پژمرده ام کاش امتحانش نمي کردم

 هميشه انقدر ساده نرو و مگذر لااقل نگاهي به پشت سرت کن...! شايد کسي در پي تو مي دود و نامت را با صداي بي صدايي فرياد ميزند...! و تو... هيچ وقت او را نديده اي

 آغوش پارکينگي است که جريمه ندارد !!! بوسه تصادفي است که خسارت ندارد !!! . . . . . چيه دنبالم راه افتادي !؟

 سهراب گفتي:چشمها را بايد شست......شستم ولي !.........

گفتي: جور ديگر بايد ديد.......ديدم ولي !..............

گفتي زير باران بايد رفت........رفتم ولي !.............

او نه چشمهاي خيس و شسته ام را..نه نگاه ديگرم را...هيچ کدام را نديد !!!!

فقط در زير باران با طعنه اي خنديد و گفت:

" ديوانه باران نديده !! "

 هرگاه دلت هوايم را کرد، به آسمان بنگر و ستارگان را ببين که همچون دل من در هوايت مي تپند

 لحظه ها گذرا و خاطرات ماندگارند حاضرم تمام هستيم را بدهم تا لحظه ها ماندگار و خاطرات گذرا شوند...

بنام اميد دهنده اميدواران...

تو رو داشتن مثه خوابه
قده عمر يه حبابه
براي چشماي عاشق
عشق تو مثله سرابه
تو مثه لمس خيالي
تو يه شعره بي ...
توي قصه ي تو خوابم
تو که قصه اي محالي..
هرکه هستي هرچه هستي
واسه من عزيزتريني
با تو بودن آرزومه
تو اميد آخريني
اي صداي صادقانه
اي هواي عاشقانه
فصل با تو بودن من
فصلي از گل و ترانه
همدم هميشگيه موندون و رفتن من باش
چشمه ي پاک و زلال عطش گفتن من باش
هرکه هستي هرچه هستي
واسه من عزيزتريني
با تو بودن آرزومه
تو اميد آخريني
نفس پنجره بي تو ..نفس باد خزونه
کاش ميشد بوي تن تو پر ميشد تو رگ خونه
من يه دنيا بي قراري
يه افق چشم انتظاري
رو تنم زخم زمستون
اما تو خود بهاري
هرکه هستي هرچه هستي
واسه من عزيزتريني
با تو بودن آرزومه
تو اميد آخريني

تویی را که دوست دارم و چشم به راه برای تو امید دارم .....

یه سبد گل توی دستم سر راه تو نشستم
تو امید زندگیمی هر جا هستم با تو هستم
چند روزه چشم انتظارم به امید دیدن تو
لحظه ها رو می شمارم تا دم رسیدن تو

بیاهو بهونه ام باش تو برگ گونه ام باش
شب چراغ خونه ام باش شب چراغ خونه ام باش

بیا پا بذار رو چشمام بیا توی کاخ رویام
همدم شبونه ام با ش همدم شبونه ام باش
عشق تو برای من تقدس مریمو داره
دست تو تو دست من خاصیت مرهمو داره

وقتی بی ریا واست از غصه های دل بنالم
روی گونه اشک نو بوی گل و شبنمو داره

زمینی بود تشنه

 که همیشه منتظر ریزش باران بود

هر از گاهی ابرهایی از بالای سرش می گذشتند

ولی انگار که خدا هم با او قهر کرده بود

چرا که هیچ یک از آن ابرها برایش باران نمی فرستاد

چند سالی بدین منوال گذشت تا اینکه

یک سال که همیشه منتظر باران بود

ابری برایش چشمک زد

و به او گفت : امسال خبری خوش خواهم آورد

زمین نیز که تا آن زمان منتظر بود خوشحالتر از همیشه به خود گفت:

(( مثل اینکه بالاخره نوبت به ما رسید ))

روزها مثل باد برایش گذشت

دیگر گذر زمان ناراحتش نمی کرد

تا اینکه ابر آمد .

زمین نیز که تا آن زمان لحظه شماری می کرد ،

با خود گفت دیگر نباید این فرصت را ازدست دهم .

 ابر هر روز میامد آن زمین را سیراب می کرد

زمین نیز سرمست و خوشحال بود

تا اینکه یک روز ابر به او گفت که دیگر من نمی توانم برایت ببارم

زمین ملول شد ولی قدرت آن را نداشت که ابر را از تصمیمش منصرف کند

باز هم روزها گذشت و زمین تشنه ماند .....

تنها چیزی که زمین را دلداری می داد امیدی بود که در دلش نهفته بود، زیرا

او یک چیز را یاد گرفته بود :

(( امید تنها چیزی است که می ماند ))